เรื่องในวงเหล้า

สมัยที่เริ่มเข้าสู่วงการทำงานของสิ่งที่เรียกว่า ”นักกิจกรรม” ใหม่ๆ ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านักกิจกรรมคืออะไร รู้แต่ว่าตัวเองอยากทำงานที่มีส่วนขับเคลื่อนเปลี่ยนแปลงสังคมให้ดีขึ้น ตอนที่ก้าวไปเข้าทำงานกับกลุ่ม ฉันมีความกระตือรือร้นอยากเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาอย่างยิ่ง ทุกคนดูทำงานเก่ง เชี่ยวชาญในประเด็นของตัวเอง และมีเสน่ห์ ทุกอย่างดูน่าสนุก โดยเฉพาะปาร์ตี้หลักเลิกงาน ที่มีแทบทุกวัน หรือที่บางทีเราก็เรียกอย่างลำลองว่าวงเหล้ามั่ง ดื่มฉลองมั่ง ฯลฯ ซึ่งจะว่าไปก็เป็นการคลายเครียด เป็นการดูแลตัวเองอย่างหนึ่ง ท่ามกลางเนื้องานที่เคร่งเครียด กดดัน และสุ่มเสี่ยง

หนทางที่เร็วที่สุดที่จะช่วยให้เข้ากลุ่มได้ ก็ดูเหมือนต้องเข้าไปร่วมสนุกในวงเหล้าของพวกเขานี่แหละ พอเริ่มกินอาหาร มีแอลกกอฮอล์เข้าปากกำลังกรึ่มๆ จากที่เกร็งๆ เครียดๆ ก็ทำให้ผ่อนคลายและพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองมากขึ้น

การพักผ่อนหลังเลิกงานกับเพื่อนร่วมงานร่วมอุดมการณ์ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น ทว่าบางครั้ง ด้วยความที่งานแทบจะเป็นส่วนหนึ่งในเนื้อในตัว พวกเราก็อดไม่ได้ บทสนทนาหลังเลิกงาน บางครั้งก็มีเรื่องงานที่เจอมาทั้งวันหรือทั้งสัปดาห์ปนกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ บางทีก็มีการอัพเดทงานแทรกกันไปกับเรื่องเล่าขำขัน ไม่ก็ตกลงเรื่องการทำงานที่ค้างคาอยู่ในวงตอนนั้นก็มี แรกๆ ฉันก็เออออคุยได้ แต่หลังๆ เมื่อรู้สึกว่าเหนื่อยและอยากเลี่ยงไปพักผ่อนแบบอื่น ก็กลายเป็นว่างานบางอย่างถูกอัพเดทและตัดสินใจกันไปในวงสังสรรค์ โดยที่เพื่อนคนที่ไม่ได้เข้าร่วมวงวันนั้นไม่ได้รับรู้ด้วย แล้วเราก็รู้สึกผิดไปอีก ที่ไม่ได้อยู่ในวงเพื่อรับรู้งานตรงนั้น กลายเป็นว่าเราโทษตัวเองที่ไม่ได้อยู่ในวง และกังวลว่าเราไม่ได้มีส่วนร่วมในการรับรู้งาน หลายครั้งก็กลายเป็นว่าเราฝืนตัวเองให้เข้าร่วมในวงด้วย ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้พร้อม ด้วยเพราะไม่อยากพลาดการอัพเดทเรื่องงานและไม่อยากถูกตัดขาดของจากการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม

ซึ่งการกระทำเช่นนี้ ก็ดูเหมือนจะทำให้นักกิจกรรม โดยเฉพาะคนแบบฉันที่ไม่กล้าปฏิเสธ แถมเป็นผู้หญิง ซึ่งเป็นคนส่วนน้อยของกลุ่ม

บางครั้งต้องแบกความคาดหวังซ้อนลงไปอีกหลายชั้น ไม่เพียงอยากทำงานให้ดี ก็ยังอยากจะเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ และอยากจะสนิทเป็นส่วนหนึ่งในขบวนการไวๆ การเข้าร่วมวงสังสรรค์ บางครั้งก็มาจากความจำยอมและแฝงด้วยความอึดอัดใจ

ฉันไม่ปฏิเสธว่าหลายครั้งวงสังสรรค์ก็สนุกและผ่อนคลาย ฉันเองก็ชอบที่จะได้ร่วมปาร์ตี้วันเกิด งานเลี้ยงฉลองงานเสร็จ หรือวงเหล้าปลอบใจใดๆ ก็ตาม

แต่ก็ไม่ใช่ทุกครั้งที่ฉันพร้อมหรืออยากเข้าวงสังสรรค์ บางทีฉันก็อยากปลีกตัวไปใช้เวลากับครอบครัว แฟนสาวหรือกลุ่มเพื่อนกลุ่มอื่นบ้าง หรือบางครั้งฉันก็แค่อยากอยู่นิ่งๆ ไม่ต้องยิ้มเฮฮา หรือต้องพูดเรื่องงานในตอนพัก ทว่าก็หลายครั้งแม้ว่าฉันจะไม่ได้อยากเข้าร่วมวงสังสรรค์ขนาดนั้น แต่ก็ไม่เข้าไม่ได้ เพราะไม่กล้าปฏิเสธคำเชิญชวนมั่ง หรือกลัวตัวเองพลาดการคุยเรื่องงาน เป็นต้น เพราะหลายครั้งมันก็ดูเหมือนไปแล้วว่ากลายเป็นความคาดหวังว่าทุกคนต้องอยู่ตรงนั้น และรับรู้สิ่งที่ถูกอัพเดทตกลงกันเหมือนกันหมด

ฉันคิดว่าการดูแลกันน่าจะเริ่มจากการคิดถึงและใส่ใจกันในกลุ่ม ไม่ใช่แค่เลือกทำกิจกรรมที่คนส่วนมากชอบ หรือเลือกตามคนที่เสียงดัง เสนอความต้องการได้ก่อนในกลุ่ม แต่คือการเคารพวิธีพักผ่อน วิธีการหาความสนุกของแต่ละคนที่แตกต่างกันไป เพราะบ่อยครั้งคนส่วนมากและคนที่บอกสิ่งที่ต้องการได้ก่อนในกลุ่ม คือผู้ชาย พี่ๆ คนที่การศึกษาสูงกว่า คนในตำแหน่งงานที่สูงกว่า คนมีเงิน หรือคนในกลุ่มที่มากับอำนาจที่มากกว่า

ฉันไม่อยากให้มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง หรือทนรับแรงกดดันอย่างเดียวดาย มาร่วมกันทำให้พื้นที่ทำงานและพื้นที่ทางอุดมการณ์ที่พวกเรารัก เป็นพื้นที่ที่ทุกคนจะเป็นตัวของตัวเองได้ สื่อสาร แสวงหาการพักผ่อนที่สบายใจร่วมกันได้กันเถอะ

การกินเหล้าสังสรรค์ก็เป็นการดูแลตัวเองแบบหนึ่งเหมือนกัน แต่ก็อย่าลืมว่ามันไม่ใช่วิธีการของทุกคน ไม่ใช่ทุกคนที่พักผ่อนด้วยวิธีนี้ และอย่าลืมว่าไม่ใช่ทุกคนที่พร้อมพูดเรื่องงานในทุกครั้ง และคนที่อยู่ตรงนั้นและทั้งที่ไม่ได้อยู่ก็ไม่ได้รับรู้เรื่องงานพร้อมกัน ถ้ามีหลุดคุยงานในวงสังสรรค์ และมีคนตกลง ก็อย่าลืมไปอัพเดทอีกครั้งในที่ประชุมทำงาน อย่าเผลอคาดหวังให้ทุกคนต้องอยู่ตรงนั้นและรับรู้เหมือนกันทั้งหมด

บทความ :

วรรณิดา

เฟมินิสต์ นักเขียน เลสเบี้ยน ผู้หวังจะทุบทลายโลกชายเป็นใหญ่ได้บ้างจากงานเขียนและวิถีปฏิบัติของตัวเอง เชื่อในความเท่าเทียมและการรับฟัง เชื่อว่าโลกแห่งความเท่าเทียมเป็นไปได้ ตราบเท่าที่เราเลิกกดขี่ตัวเองก่อน พยายามจะเขียนไดอารี่และฝึกลมหายใจให้ได้ทุกวัน

บรรณาธิการ :

เต๋า ศรัทธารา หัตถีรัตน์

นักกิจกรรม เลสเบียน เฟมินิสต์ คนเคยทำแท้ง

ภาพ :

หมวยเล็ก

นักฟรีแลนซ์ นักกิจกรรมที่สนใจประเด็นเฟมินิสต์ และ LBQ+ เราเชื่อว่าสังคมที่ดีต่อนักกิจกรรมคือการโอบกอดและส่งเสริมกันและกัน

@2024 Backyard Politics All Right Reserved.